Nie ma chyba innego dźwięku niż płacz niemowlęcia, który budzi z przerażeniem kobiety (nawiasem mówiąc, nawet te bezdzietne). Psycholog David Lewis odkrył, że przyczyny, dla których mężczyźni potrafią po prostu ignorować płaczące dzieci, leżą w ewolucji. Podział ról z epoki kamienia łupanego sprawia, że nawet dzisiaj kobiety wrażliwie reagują na dźwięki, które mogą wiązać się z potencjalnym zagrożeniem dla ich dziecka. Mężczyźni natomiast reagują na dźwięki, które mogą stanowić zagrożenie dla całej rodziny. Tyle jeśli chodzi o nasze pierwotne instynkty.

W tym artykule chcielibyśmy jednak odwrócić sytuację i przyjrzeć się tematowi słuchu z perspektywy tych najmłodszych

Niemowlęta uczą się języka ojczystego już w pierwszych miesiącach życia.

W naszym artykule„Dobry słuch kształtuje wczesny rozwój językowy”pisaliśmy już o grupie naukowców z Laboratorium Języka Niemowląt Uniwersytetu w Konstancji, która doszła do wniosku, że niemowlęta już w pierwszych miesiącach życia potrafią rozróżnić wiele spośród 800 języków świata.

Zacznijmy jednak znacznie wcześniej: w łonie matki, gdzie ten mały cud w ogóle się rodzi.

Przyszli rodzice dobrze znają to powracające podekscytowanie i mrowienie w brzuchu przy każdej kolejnej wizycie u ginekologa. Czy będą nowe zdjęcia USG, nowe informacje, czy rzeczywiście wszystkie wyniki mieszczą się w normie i czy mały członek rodziny rozwija się tak, jak powinien?

A w ogóle – czy widać już, czy pokój dziecięcy trzeba pomalować na jasnoniebiesko, czy raczej na różowo?

Po tym, jak zaczęły się formować pierwsze istotne narządy, już w 10. tygodniu ciąży można dostrzec ucho. Oprócz żołądka, serca i wątroby jest to kolejny bardzo ważny organ, ponieważ zmysł słuchu powinien rozwinąć się w miarę możliwości do 23. tygodnia ciąży na tyle, by dziecko mogło odbierać pierwsze dźwięki otoczenia, a przede wszystkim bicie serca matki.

„Dziecko słyszy wszystkie dźwięki dochodzące od matki” – mówi naukowiec Carolyn Granier-Deferre z Uniwersytetu Paryskiego. Według jej badań dzieci od 23. tygodnia ciąży słyszą bicie serca matki, burczenie w żołądku oraz szum krążenia krwi. Od 35. tygodnia nienarodzone dziecko powinno już umieć rozróżniać wysokości dźwięków i rozpoznawać rytmy mowy – twierdzi profesor psychologii Fred Genesse z Uniwersytetu McGill w Kanadzie, ekspert w dziedzinie wczesnego przyswajania języka.

Już w latach 90. w Stanach Zjednoczonych nastąpił prawdziwy boom na programy wsparcia prenatalnego. Oprócz ukierunkowanego odtwarzania muzyki klasycznej dla płodu, mającego na celu zwiększenie jego inteligencji, istniało wiele innych programów, takich jak migające światło latarki, które miało nauczyć dziecko liczenia już w łonie matki. Jak słusznie Państwo pewnie pomyślą – to częściowo mocna kawa, ale spójrzmy dalej…

Nikt inny jak pionier w dziedzinie stymulacji prenatalnej z Kalifornii, Rene Van de Carr, twierdzi, że w swoich badaniach odkrył, iż płód w dziewiątym miesiącu jest w stanie dostosować swój rytm oddechu do V Symfonii Beethovena, jeśli utwór ten był mu regularnie odtwarzany w trakcie ciąży. Ponieważ jednak woda płodowa znacznie tłumi i zniekształca dźwięki z zewnątrz, raczej wątpliwe jest, ile z nich faktycznie dociera do płodu. Poziom hałasu w łonie matki wynosi do 80 decybeli, czyli mniej więcej tyle samo, co przy ruchliwej autostradzie. „Muzyka Mozarta nie dociera tam zbytnio, lepiej sprawdziłaby się muzyka rockowa” – mówi neurolog Matthias Schwab z Kliniki Uniwersyteckiej w Jenie. Ponieważ jednak nienarodzone dziecko z natury śpi nawet do 20 godzin dziennie, ciągły hałas w tle jest raczej niekorzystny.

Nawiasem mówiąc, dotychczasowe badania nie są w stanie faktycznie udowodnić, że dzięki specjalnej stymulacji dzieci w łonie matki stają się mądrzejsze, zdrowsze, bardziej empatyczne, a nawet bardziej muzykalne. Jeśli więc wolisz słuchać „YELLOW SUBMARINE” zamiast „Sonaty księżycowej”, to i tak absolutnie nic nie stoi na przeszkodzie, by Twoje dziecko zrobiło karierę jako profesor matematyki. No to – rock’n’roll!

Nawiasem mówiąc, według plotek Doris Dupree Richards, czyli prawdziwa matka gitarzysty zespołu The Rolling Stones, Keitha Richardsa, zawsze z wielką przyjemnością odtwarzała małemu Keithowi w brzuchu kojące dźwięki muzyki klasycznej.

Jak wszyscy wiemy, ta rockowa ikona nie stała się bynajmniej osobą ponurą i – o ile udało nam się ustalić – nigdy nie uzyskała doktoratu z fizyki kwantowej. To kolejny dowód na to, że natura rządzi się własnymi prawami, a tym bardziej cud życia.

Nasza najważniejsza rada dla przyszłych rodziców brzmi zatem następująco: nie dajcie się zbytnio zaniepokoić – w końcu dosłownie „czekacie z radością”, a bez względu na to, co wasze dziecko będzie słyszało… najbardziej lubi słyszeć, jak bardzo je kochacie!